قالب وبلاگ

لبیک یا حسین یعنی....
زنی که  فرزندش را  به میدان رزم میفرستد، و وقتی سر فرزندش را برای او می آورند، او را به خانه میبرد، گرد و خاک و خون صورت او را پاک میکند و میگوید: فرزندم از تو راضی ام . تو مرا نزد فاطمه زهرا (س)، رو سفید کردی....

اگر ما در زمان امام حسین (ع) نبودیم که ایشان را یاری کنیم. امروز ولی امر مسلمین و جانشین بر حق او هست، این میدان و این شما، بدانید که ما در معرض آزمایش قرار گرفته ایم. بدانید که اگر کسی عقببنشیند و نگاه کند، مثل اهل کوفه است که نشستند و به امام علی (ع) نگریستند ....

برای راه حسین 
مهــم نیست تو پای رفتن داری یا نداری .. .
در سفر کربلا قلب تــوان راه رفتن میدهد نه اعضای بدن
آنجا که باید لبیک یا حسین را قلبی گفتن نه ظــاهری !!

اربعین چهلمین واژه درد های بانویست که گویی زخم هایش پایانی ندارد. یک روز شاهد صورت کبودمادر، یک روز در سوخته و میخ و دیوار، یک روز گودال و باران نیزه و سنگ و شمشیر، خیمه های سوخته و گوشواره، سری به نیزه، یک روز خرابه و سه ساله و ... و امروز در سوریه میان یک مشت حرامی. بانویی که به خدای خود گفت این قربانی را از ما قبول کن. و سال ها بعد همان زمان که فریاد راه قدس از کربلا می گذرد قوت قلبی در دل افلاکیان می انداخت، مادرانی زینبی قربانیان خود را برای خدا فدا کردند و کربلا را در فکه، هویزه، دهلاویه، دوکوهه، اروند، شرهانی، شلمچه،‌ طلائیه، چزابه، ارتفاعات بازی دراز، سومار و ... ساختند. 
و امروز ردپای پرچمداران سیاه را می توان در اربعین دید. روزی که شیعیان کربلا را فتح  و خود را آماده گذر از سوریه می کنند. و سوریه نزدیکتر پایگاه به قدس است. در دل آن منزل بانویست که صاحب اربعین است. حالا دیدی چقدر کربلا و اربعین و سوریه و قدس به هم نزدیکند؟ پس بیراه نیست که بگویم اربعین بما آموخت راه قدس از کربلا و سوریه می گذرد.

 و تو ای حسین! این گروه عظیم از عاشقان تو با نیات صادقانه و دلهای شعله ور از شوق زیارت تو و تقرب الی الله بسوی کربلا می آیند تا نفس خود را از گناهان و تعلقات دنیوی پاک کنند. ای سرور آزادگان! به تو قول می دهیم که روزی پیاده به سوی قدس می رویم و آن سرزمین مقدس را از چنگال صهوینیسم های غاصب آزاد خواهیم ساخت و به زودی به شام می آییم تا حرم خواهرت زینب کبری علیها السلام را از حملات مزدوران صهیونیسم و آمریکا که عناصر سلفی و تکفیری و تروریستی و وهابی هستند، و از اسلام هیچ چیز درک نکرده اند، رهایی بخشیم.

یزیدیان سبزپوش با گوساله های سامری که ساخته بودند گمان می کردند می توانند از واقعه ای که باعث شد تا روح شهادت طلبی و استکبارستیزی و امر به معروف را در جهان طنین انداز کرده بود انتقام بگیرند.

از این رو در عاشورای سال 88 شمسی در صف یزیدیان سال 61 هـجری قمری قرار گرفتند و تا توانستند با خوی وحشیگری همان جنایات را تکرار نمودند.

اما این بار مردم  به ندای هل من ناصر ینصرنی نایب امام زمان خود لبیک گفتند و با درک واقعه عاشورا و هدف والای امام حسین (ع) به خیابان ها آمدند و یزیدیان سبز پوش را از میدان به درکردند.

زخمی که بر بدنه فتنه گران یزیدی صفت از سوی امام حسین (ع) وارد شده بود به زخم چرکین کینه تبدیل شد و کم کم این زخم چرکین در سال 92 و 93 سر باز کرد.

یزیدیان سبز پوش برای انتقام از واقعه عاشورا ابتدا نوک نیزه ها را به سمت مداحان کشور نشانه گرفتند و با شایعه سازی های متعدد مانند دریافت پول های کلان و وضع زندگی خوب و غیره قصد در تخریب چهره مداحان کشور نمودند.

سپس شروع به سنگ اندازی به سمت خیمه های عزاداری نمودند با زدن حرف هایی مانند چرا زنجیر میزنید بلکه بیاید زنجیری از دست کسی باز کنید و یا چرا در مجالس هزینه برای پخش غذاصرف می کنید و ... قصد آتش زدن خیمه های عزا را داشتند.

اما در اقدامی جدید تیر های سه شعبه را به سمت پیام عاشورا  که همان امر به معروف است گرفتند و قبل از محرم با اسید پاشی به چهره ناموس کشور و ربط دادن آن به امر به معروف قصد در تضعیف پیام عاشورا نمودند.

ولی وقتی یزیدیان سبز پوش دیدند با این اعمال نمی توانند شور و اشتیاق مردم نسبت به امام حسین (ع) را کم کنند تصمیم بر نفوذ به مراسمات را گرفتند و با برگزاری حسین پارتی و تجمع دختران و پسران و انجام رفتار های زننده و رکیک و مصرف مشروبات الکلی تلاش کردند تا از درون این شور حسینی را کمرنگ کنند.

پیام ما به یزیدیان سبزپوش این است که شما هرگز نمی توانید واقعه ای که از پیش بشارتش از پیش به آدم، نوح، ابراهیم، اسماعیل، سلیمان، موسی، عیسی و پیامبر خاتم (ص) رسیده بود را برای رسیدن به مقاصد شومتان در اذهان مردم تخریب نمایید.

اما دلیل کینه فتنه گران بخاطر این است که این انقلاب با الگو گیری از قیام امام حسین (ع)شکل گرفت و خون هایی برای بقای آن مانند شهدای کربلا ریخته شد و امروز این نسل نیز با الگو گیری از همان واقعه روح شهادت طلبی را زندگه نگه داشته است و نخواهند گذاشت یزیدیان دوباره آب بر سپاه حق ببندند.

دقت کردین این همه ساله فرقه شیرازی ها و گردانندگان شبکه های ماهواره ای که از انگلیسبودجه میگیرند و به اسم شیعه تیشه به ریشه اسلام میزنن و در ایام محرم مدام حرف از قمه زنیمیزنن اما تابحال خودشون یکبار هم که شده محض رضای خدا در جلوی مردم قمه نزدن؟

پ,ن : فرقه شیرازی و دارو دسته اش حسن اللهیاری و یاسرالحبیب، مدام با بودجه هایی که از انگلیس دریافت می کنند بر طبل مخالفت بین شیعه و سنی می کوبن و با فتواهایی که صادر می کنند موجبات وهن در دین و مذهب را فراهم می کنند.

جستيس آ. راسل

جستيس شاعر انگليسي به بي ادبي سپاه ستم پيشه يزيد اشاره مي کند و منظره غم انگيز آن را چنين مي نويسد:

بي ارزش كردن زيارت

مرحوم محدث نوري رحمة اللّه عليه در دار السلام جلد دوم صفحه سيصدو سي وسه نقل نموده از علي بن عبدالحميد در كتاب انوار المضيئة كه سيد جعفر بن علي از عمويش نقل كرده كه باجماعتي به خانه خدا رفتيم در اين بين فقيه بن ثويره سوراوي متولي و معلم و راهنماي حج واحرام مابود،

در آنجا با مردي كه از اهل يمن بود با ما دوست شد و پيشنهاد كرد كه به منزل او در مكه برويم ما هم پذيرفتيم و با او حركت كرديم و به منزلش رفتيم او غلامها وتجملات و ثروت زيادي داشت و براي ما غذائي حاضر كرد وپذيرائي گرمي از ما شد بعد از صرف غذا ..........

امسال مدافعان پرشور حرم حضرت زینب(س) در شرایط سخت جنگی، عاشقانه اربعین حسینی را برگزار کردند، ازیک مجلس ساده و بی‌ریا روضه‌خوانی و سینه‌زنی که با کمترین امکانات برگزار شد تا ایجاد موکب در کنار خیابان‌های اطراف حلب برای توزیع میوه و چای برای اهل محل و رانندگان عبوری از جاده.

به گزارش مشرق، تیم خبری ما در ادامه سفر خود به حلب در روز ارعین حسینی مهمان رزمندگان مقاومت در حلب شد و آنچه می‌خوانید دلنوشته‌ای است از یک روز همراهی با مدافعان حرم عقیله بنی‌هاشم (س).

نام اربعین که به میان می‌آید دلهای عاشقان اهل‌بیت(ع) روانه بارگاه ملکوتی حضرت اباعبدلله الحسین(ع) و حضرت ابوالفضل العباس(س) می‌شود. از کربلای معلی دوریم اما حتما در بین‌الحرمین غوغا بپا گشته، حتما میلیون‌ها نفر جمعیت به پا بوسی اباعبدالله مشرف شده‌اند، حتما پیر و جوان، بزرگ و کوچک پای پیاده خود را به بین‌الحرمین رسانده‌اند اما کسی از حسرت مدافعان حرم برای حضور در این اجتماع عظیم آگاه نیست.

نام حسین(ع) که به میان بیاید دیگر کربلا و سوریه و شام معنا ندارد نام زینب(س) و اسیران حسین(ع) که ذکر شود دیگر مسجد و حسینه و سنگر فرقی ندارد دلی که با نام حسین(ع) از سینه جدا می‌شود و به پرواز درمی‌آید برایش فرقی ندارد کجا باشد او به هر شکلی خود را به صحنه‌های روز عاشورا می‌رساند و دل عاشقش را پرواز می‌دهد.

امسال مدافعان پرشور حرم حضرت زینب(س) در شرایط سخت جنگی، عاشقانه اربعین حسینی را برگزار کردند، ازیک مجلس ساده و بی‌ریا روضه‌خوانی و سینه‌زنی که با کمترین امکانات برگزار شد تا ایجاد موکب در کنار خیابان‌های اطراف حلب برای توزیع میوه و چای برای اهل محل و رانندگان عبوری از جاده.

کاری بسیار ساده اما عاشقانه که مشخص می‌کند شیعه و عاشقان حسین(ع) هر کجا که باشند و در هر شرایطی دلشان با حسین(ع) است حال با گذاشتن چند پرچم و چند سبد میوه در کنار خیابان یا در سنگر رزم و پشت خاکریز رو در رو با دشمن این خاندان.

از جاده‌ای با فاصله کم تا خط مقدم عبور می‌کردیم تا به محل برگزاری مراسم عزاداری ساده رزمنگان مقاوت برسیم که دو طرف خیابان با پرچم یا زهرا(س) و یا حسین(ع) که از دور نمایان بود روبرو شدیم. چند متر جلوتر که رفتیم پرچم‌های سیاه محرم و زرد فاطمیون توجه‌مان را جلب کرد و رزمندگانی که جلو ماشین‌ها را می‌گرفتند و برایشان چای و میوه تعارف می‌کردند، کاری که دیدنش در این مناطق دور از ذهن است.

پیاده شدیم و با بچه ها وارد صحبت، می‌گفتند درست است امسال قسمتمان نبود راهی کربلا شویم اما اینجا هم کربلاست، دیگری می‌گفت نذر برای حسین هرجا که باشد نذر است امیدوارم امام حسین(ع) قبول کند از ما. با چند دقیقه رانندگی رسیدیم به محل برگزاری مراسم روز اربعین، سالن مدرسه‌ای بدون هیچ امکاناتی حتی پنجره و شیشه که محافظ سرما باشد . چند پتویی انداخته بودند و روحانی برایشان از حسین(ع) و کربلا و اسیران کربلا و حضرت زینب(س) می‌گفت.

نوحه خوان، نوحه می‌خواند و رزمندگان عاشقانه سینه می‌زنند و از گرمای عشق حسین گرم بودند دار آن سرمای طاقت فرسا.

منبع: تسنیم

چرا قبر حربن يزيد رياحي خارج از کربلاست؟

من شنیدم اقوام حربن زیاد ریاحی او را از صحنه کربلا برده و با احترام دفن کردند. شاید درجایی که مخصوص خودشون بوده.

چرا حضرت عباس ( عليه السلام ) به عنوان امام معرفي نشدند ؟

به نظرم امامان باید از نسل حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) می بودند، و حضرت عباس (ع) با وجود مقام والایی که داشتند به عنوان امام معرفی نشدند.